KNMG tegen meldplicht kindermishandeling

"In 1991 liep ik 's avonds in Boston het meldpunt kindermishandeling binnen omdat het licht nog brandde en ik van plan was als vertrouwensarts te gaan werken. Een psycholoog en maatschappelijk werker hadden wat tijd voor mij en legden uit zoe ze werkten. Het aantal fout-positieven was 52 %. Ook daar was zoiets als een meldplicht. Na melding volgdde een husibezoek, werd de mensen aangeraden een advocaat te zoeken en werd hen verteld dat interviews zouden volgen bij buren en werkgevers. Rampzalig leek me dat als een vermoedeen ongegrond blijkt; voor je uitgeprocedeerd bent ben je jaren verder.
Zorgvuldigheid en daadkracht moeten gecombineerd worden om schade te voorkomen, aan het kind door mishandeling, aan het gezin, dus ook het kind, door artificiele fouten van onderzoekers en mishandelaars. Deskundigheid op het gebied van diagnostisch onderzoek en risicotaxatie bij kindermishandeling is daarvoor nodig bij alle professionals die met kinderen werken en/of met hun ouders.
Bij trainingen die ik geef op dit gebied aan artsen valt op dat ze, in tegenstelling tot wat de onderzoeken daarvan zeggen, vrijwel steeds zeer goed scoren op het gebied van letselbeschrijving en beoordeling. Hoe komt dat? Op de eerste plaats hebben ze ingeschreven op een training diagnostiek en risicotaxatie bij kindermishandeling en staat het onderwerp dus voorop in hun aandacht; op de tweede plaats hebben ze een denkraam, methodiek, aangereikt gekregen die het hen mogelijk maakt niet alleen signalen van mogelijke kindermishgandeling op te merken maar er tevens een vervolg aan te geven middels een concrete methode. Pas als het zin heeft iets op te merken omdat je er vervolgens ook iets mee weet te doen (meer dan de meldcode geeft)op het niveau van de uitoefeing van je vak, krijgt het zin, betekenis om het op te merken.Zie ook www.k4kindermishandeling.nl. Ik ben dus niet zo'n voorstander van en meldplicht maar ben meer voor het ontwikkeln van professionaliteit en deskundigheid op het gebied van visie, vroegsignaleren, disgnostisch onderzoek en risicotaxatie bij kindermishandeling."

P.M. Pollmann, OSS - 20-01-2011 14:43

"Collateral damage ?

De reactie van de KNMG is even teleurstellend als business as usual.

Het reactie patroon is vrijwel identiek:
stap 1: mee bewegen: het rapport (van in dit geval de onderzoeksraad voor de veiligheid over kindermishandeling) biedt nuttige aanknopingspunten
stap 2: om daarna meteen op de rem te gaan staan: verplicht melden dus nu even niet, want…we hebben al een code
stap 3: argumentatie is ook altijd standaard: nadelen wegen zwaarder als voordelen; het is namelijk niet bewezen dat….
stap 4: om daarna snel de teleurstelling weg te masseren door emotioneel weer mee te bewegen: we doen ons best en maken grote vooruitgang ! - in het geval van de kindermishandeling: in 2008 vonden we nog dat we konden ‘zwijgen tenzij’, en ‘nu spreken wij tenzij …’
stap 5: afsluiten en deur definitief dichtgooien met argumenten als: ‘het is een brug te ver’; ‘melden moet geen doel op zich worden !’


A.F.Algra, Rotterdam, 18 jan 2011

"

a.f.algra, rotterdam - 18-01-2011 17:58

"Hoe belangrijk kindermishandeling ook is, en zeer melden moet, een wettelijke verplichting zal inderdaad contrair werken. En ook belangrijk: nog meer regels en verplichtingen? Niet toch hoop ik? Ik dacht dat ook deze regering de-regulatie hoog in het vaandel voerde."

AJP Veerman, Amstelveen - 18-01-2011 16:13