Zorgkosten niet alleen aan de keukentafel bespreken, ook aan de operatietafel, tijdens het ochtendrapport en de stafbespreking
In de discussie over de te kiezen maatregelen moeten een aantal vaker genoemde uitgangspunten centraal staan. Zo moet de patiënt kunnen rekenen op zorg die goed toegankelijk is, veilig en van goede kwaliteit. En een zorg waarin de organisatie en de bekostiging zijn toegesneden op zorg rond de patiënt, zonder schotten tussen eerste en tweede lijn en de publieke gezondheidszorg.
28 juni 2012 - Column van Arie C. Nieuwenhuijzen Kruseman, voorzitter artsenfederatie KNMG.
De zorg: hoeveel extra is het ons waard? Deze vraag staat centraal in een rapport met gelijknamige titel van het ministerie van VWS. Het bevat een inhoudelijke analyse van de oorzaken en gevolgen van de stijgende collectieve zorguitgaven. Het ministerie gaat ook in op hieruit voortvloeiende keuzes en mogelijkheden voor de toekomst van de zorg, maar gezien de demissionaire status van het kabinet ontbreken concrete keuzes en maatregelen. Maar dat is ook niet de bedoeling van de publicatie. Die is vooral bedoeld voor een discussie aan de keukentafel. Als hulpmiddel om zelf te bepalen welke maatregelen de voorkeur verdienen om de zorg betaalbaar te houden. Op dit moment betaalt een modaal gezin immers al bijna een kwart van het inkomen aan de zorg en bij ongewijzigd beleid zal dit de komende vijfentwintig jaar verdubbelen.
De VWS-publicatie is fraai uitgevoerd en bevat een aantal zeer aansprekende voorbeelden over hoe duur de zorg geworden is. En die zijn ook in een aantrekkelijk Youtubefilmpje verwerkt. Van wat wij in een jaar uitgeven aan cultuur kan nog geen week zorg worden betaald. De JSF kost één ochtend zorg. Het basisonderwijs twee maanden zorg. De politie één maand zorg. Het koningshuis vijf uur zorg.
Opgemerkt wordt voorts dat de vergrijzing weliswaar een belangrijke factor is in de steeds maar stijgende zorgkosten, maar dat hogere welvaart, technologie, een veranderende maatschappij, epidemiologie, de productiekloof en hoe wij de zorg met zijn allen organiseren driekwart van de stijging verklaren. Waar de publicatie nauwelijks op in gaat, maar wat mijns inziens minstens zo belangrijk zo niet belangrijker is, is het te verwachten tekort aan zorgpersoneel. Met tal van maatregelen zijn de kosten mogelijk in de hand te houden, maar daarmee komen er niet meer handen aan het bed, want die zijn er gewoon niet. Het roer moet dus om, en wel zo snel mogelijk.
Ik vind dat de discussie die de minister wil entameren niet alleen aan de keukentafel moet worden gevoerd, maar ook aan de operatietafel, tijdens het ochtendrapport en de stafbespreking. De spreekkamer laat ik maar even in het midden. Want in het contact met de patiënt moet het toch vooral om het belang van de patiënt gaan en dienen kosten van wat te doen in welke situatie mijns inziens geen dominante rol te spelen. Dat kan de arts-patiënt relatie schaden, wat toch één van de pijlers van een verantwoorde zorg is.
In de discussie over de te kiezen maatregelen moeten wat mij betreft een aantal vaker genoemde uitgangspunten centraal staan. In de eerste plaats uiteraard de patiënt die moet kunnen rekenen op zorg die goed toegankelijk is, veilig en van goede kwaliteit. Dichtbij huis zolang het kan, verder weg indien noodzakelijk. Meer optimaal dan maximaal, goedkoop waar het kan, duur waar het moet, niet alleen gericht op behandeling van de kwaal, maar ook op bevordering van de gezondheid, met aandacht voor functioneren naast ongemak en weloverwogen keuzes in de zorg.
Dat vereist een zorg waarin de organisatie en de bekostiging zijn toegesneden op zorg rond de patiënt, zonder schotten tussen eerste en tweede lijn en de publieke gezondheidszorg. En voorts opleidingen die meer aansluiten bij zorgvragen van de patiënt dan de specifieke interesses en belangen van de zorgverleners. Tenslotte een groter beroep op de eigen verantwoordelijkheid van de patiënt. Want waar er een tekort dreigt aan handen aan het bed, neemt het belang van die eigen verantwoordelijkheid en een goed georganiseerde mantelzorg toe.
Al met al een hele agenda. In de aanloop naar verkiezingen en de daarop volgende kabinetsformatie is dit het moment om voorstellen te formuleren. Uw input via Facebook of onderaan deze column over hoeveel de zorg ons waard is, is dan ook meer dan welkom.
Arie C. Nieuwenhuijzen Kruseman, voorzitter artsenfederatie KNMG
Zie ook
Meer columns van Arie Nieuwenhuijzen Kruseman
Er zijn nog geen reacties bij dit bericht. Ziet u geen reactieformulier?
Heeft u geen login en wilt u toch reageren op dit bericht?
Stuur dan een e-mail met uw reactie naar communicatie@fed.knmg.nl
Uw reactie mag maximaal 4000 tekens (incl. spaties) bevatten.
De columns op de KNMG-site zijn geschreven op persoonlijke titel
Meer columns
| Datum | Titel | |
|---|---|---|
| Seksuele intimidatie: “Was het bij ons ook zo erg?” | ||
| Over de eigen schaduw heen | ||
| De registratiecommissie nieuwe stijl | ||
| Oost west, thuis best? | ||
| Artsen moeten investeren in zelfreinigend vermogen |
